Relacje z trasy

Zdjecia z Kuwejtu

2011-12-21T10:31:00.000-08:00

Kuwejt

2011-12-21T10:26:00.000-08:00

Wyladowalismy wieczorem w stlicy Kuwejtu i po biurokratycznych przeprawach na lotnisku zwiazanych z otrzymaniem wizy pojechalismy do naszego hotelu w dzielnicy Al-Salmiya. Dzisiaj od wschodu zslonca maszerowalismy po miescie rozpoczynajac zwiedzanie od souku a konczac w najwiekszym na Bliskim Wschodzie akwarium. Widzielismy jeszcze Wielki Meczet i wieze Kuwait Towers. Jutro jedziemy jeszcze zobaczyc jedno muzeum i pospacerowac po promenadzie. Wieczorem bedziemy pakowac sie, bo w piatek nad ranem odlatuje nasz samomolot do Berlina. Gwiazdka sie zbliza wiec trzeba wracac. Wesolych Swiat.

Bahrajn

2011-12-20T03:38:00.000-08:00

Czekamy wlasnie na lotnisku w Bahrajnie na polaczenie Gulf Air do Kuwajtu. Mieszanka podrozujacych z calej Azji od Pakistanu po Japonie biega miedzy terminalami. Z gory Manama nie wygladala jakos imponujaco, ale zabudowa jest znacznie wyzsza niz w Omanie. Za 4 godziny powinnismy byc w miescie Kuwejt.

Fort w Nakhal

2011-12-17T22:39:00.000-08:00

Wczoraj przejechalismy zaplanowana petle. Odwiedzilismy ladny, ale niewielki fort w Nakhal zatrzymujac sie po drodze w ogromnym meczecie Sultana Qaboosa w stolicy. Dywan i zyrandol sa imponujace. Z Nakhal, kiedy dzieciaki spaly, pojechalismy do fortu Rustaq i dalej do zamku Al Hazm. Niestety obydwa obiekty sa zamkniete ze wzgledu na remont. Na koniec dnia zawitalismy do kompleksu Al Sawadi Beach Resort, aby zobaczyc zachod slonca.
Dzisiaj i jutro odpoczywamy na plazy w Qantab, a we wtorek zegnamy sie z Omanem i lecimy do Kuwejtu. Kolejne przygody czekaja.

Z powrotem w stolicy

2011-12-14T03:01:00.000-08:00

Jestesmy w Muscacie ponownie. Dzieci spisaly sie dzielnie - ponad tysiac kilometrow przejechalismy w 9 godzin i siedzimy sobie teraz w Palacu Al-Bustan. Miesci sie tutaj jeden z najpiekniejszych hoteli na swiecie. Polecam Wam podejrzec go na internecie. Zostaniemy w stolicy jeszcze kilka dni. W piatek lub sobote chcemy zobaczyc fort w Al Nakl i Rustaq.
Zamieszczam kilka zaleglych zdjec z Salalah.

Zdjecia z Salalah

2011-12-12T06:19:00.000-08:00

Dhofar

2011-12-12T06:14:00.000-08:00

Zasiedzielismy sie. Jest tutaj tyle atrakcji, ze tydzien juz minal, a wszystkiego nie udalo sie odwiedzic. Zobaczylismy wybrzeze wokol Salalah, dotarlismy do zupelnie nieuczeszczanych plaz w okolicach Mughsail i niesamowitych klifow przy granicy jemenskiej. Odwiedzilismy Mirbat i wspanialy kurort Mariott nad oceanem. Dawid nie nudzil sie, a my porobilismy setki zdjec. Jutro wracamy juz do Muscatu z przerwa na nocleg gdzies w pustynnym zajezdzie.

Zdjecia

2011-12-08T02:49:00.000-08:00

Zdjecia

2011-12-08T02:46:00.001-08:00

Salalah

2011-12-08T02:42:00.000-08:00

Tysiac kilometrow dzielace Muscat od Salalah wydawalo sie za duzym dystansem do pokonania z dwojka naszych maluchow, ale ostatecznie zdecydowalismy sie na wyjazd. Podroz zajela nam okolo 8 godzin. Drogi sa w bardzo dobrym stanie, a ruch niewielki. Krajobraz jest tutaj zupelnie inny niz na polnocy. Przypomina sie nam Afryka i wybrzeze Zanzibaru - palmy i biale plaze. Jutro planujemy pojechac do granicy z Jemenem. Posiedzimy tutaj jeszcze kilka dni...

Kolejne zdjecia

2011-12-05T02:17:00.000-08:00

Zdjecia

2011-12-05T02:07:00.000-08:00

Zolwie w Ras al Jinz

2011-12-05T02:01:00.000-08:00

To byla niezapomniana przygoda. Poznym wieczorem okolo godziny 22.00 dotarlismy do plazy w Ras al-Jinz, gdzie dziesiatki zolwi wyszly na piasek aby zlozyc jaja. Widok niesamowity - 100 kilogramowe kolosy sunace po piasku, a zaraz obok wychodzace na powierzchnie malutkie zolwiki pedzace do morza.
Z Sur udalismy sie zobaczyc pustynie Wahiba Sands. Zycie beduinow i jazda jeepem po wydmach. Dawid powiedzial ze bylo super.
Internet nie jest tutaj latwo dostepny i jest bardzo drogi, takze bedziemy pisac raczej rzadko. Teraz jestesmy w Nizwie. Bardzo cieakwe miasto z sukiem, meczetem i duzym fortem. Wczoraj bylismy zobaczyc fort w Bahla, zamek w Jabreen oraz kanion Wadi Ghul i najwyzszy szczyt Omanu - Jebel Shams.

Sur i bagaze

2011-11-28T09:58:00.000-08:00

Wypozyczalnia aut takze sie nie spisala. Najpierw czekalismy caly dzien na fotelik dla Dawida, a jak nam dowiezli to sie okazalo, ze jest za maly. Machnelismy reka i nie czekalismy kolejnego dnia az moze ktos dowiezie kolejna nietrafiona wersje. Dawid powiedzial, ze ten fotelik podoba mu sie. W poniedzialek rano dowiedzielismy sie, ze bagaze dolecialy. Popedziem wiec na lotnisko i po godzinie siedielismy juz w drodze do Sur. Omanczycy wybudowali nowa autostrade jadaca na poludnie wiec podroz ze stolicy zajmuje tylko niecale trzy godziny. W polowie zrobilismy sobie postoj ogladajac piekny wawoz Wadi Tiwi. Samo Sur wyglada na troche chaotycznie zabudowane i brudne, ale nadmorska promenada z latarnia morska w tle jest ciekawa. Jutro chcemy podgladnac jak buduja tutaj drewniane statki. Pogoda jest nieco lepsza niz w Polsce - 28 stopni i swieci slonce.

Przygod bez liku - Muskat

2011-11-28T09:49:00.000-08:00

Wyprawa rozpoczela sie z przygodami. Zacznijmy od tego, ze do ostatniej chwili nie bylismy pewni czy polecimy. Dzieci chorowaly jedno po drugim, ale ostatecznie zdecydowalismy leczyc je po drodze. Wyladowalismy weseli w stolicy Omanu w srodku nocy z piatku na sobote, ale miny zrzedly nam momentalnie, gdy okazalo sie ze przylecial tylko jeden duzy plecak. Bez wozka, bez fotelika i bez zapasowych ubran ruszylismy na zwiedzanie Muskatu. Oryginalna to stolica. Nadmorska promenada cignaca sie kilometrami, biala, niska, elegancka zabudowa, a w tle kilkusetmetrowe ciemnobrozowe skaly tworza wspanialy widok. W niedziele odwiedzilismy Palac Sultana i plac zabaw w Mutrah, aby Dawid mogl pojezdzic pociagiem z omanskimi kolegami. Bagazy dalej nie bylo...

Oman i Kuwejt

2011-10-26T07:06:00.000-07:00

Polecimy tureckimi liniami Turkish Airlines z Berlina przez Istambul do Muscatu. Nastepnie z omanskiej stolicy przez Maname w Bahrajnie dostaniemy sie do Kuwejtu. Stamtad wrocimy przez Istambul do Berlina. Zapowiada sie nastepna wielka przygoda!

Zalegle zdjecia z Libanu

2010-08-04T00:19:00.001-07:00

Jerozolima

2010-08-04T00:15:00.000-07:00

Jerozolima to chyba najciekawsze miejsce w calym Izraelu. W starym miescie warto zatrzymac sie na kilka dni. Wieczorem wizyta przy Scianie Placzu to niesamowite doswiadczenie, jak setki Zydow modla sie w najswietszym dla nich miejscu.
Dzisiaj jestesmy juz w Tel Avivie. Oprocz ladnie utrzymanej plazy i kilku muzeum niewielu moze tutaj turyste zatrzymac. Wieczorem na lotnisko. Do zobaczenia w kraju.

Izrael

2010-07-31T10:41:00.000-07:00

Stolica Libanu okazala sie ciekawym miastem: muzeum narodowe, nowe (jak spod igly) centrum miasta (downtown), promenada nad morzem i skaly zwane Pigeon Rocks. Dwa dni wystarczyly na zobaczenie najciekawszych miejsc. Dzisiaj czyli w sobote,w zydowskie swieto, wyruszylismy wczesnie rano w strone Izraela. 13 godzin jazdy przez Liban, Syrie i Jordanie i docieramy do Ziemii Obiecanej. Granica miedzy Izraelem a Libanem jest od dawna zamknieta wiec musielismy jechac dookola.
Kraj ten jest bardziej uporzadkowany i czystszy niz sasiedzi, ale ceny szkokuja. Jest tu kilka razy drozej niz w Syrii czy Libanie. Jestemy w Tiberias - jedynym miastem nad Jeziorem Galilejskim. Jutro do Jerozolimy.

Baalbek

2010-07-29T07:00:00.000-07:00

Liban

2010-07-29T06:49:00.000-07:00

Dotarlismy do Libanu. Przez Turcje i Syrie. W pierwszej kolejnosci odwiedzilismy Trypoli z ladnie zachowanym starym miastem, meczetem i szkolami koranicznymi. Nad miastem goruje strzezona przez zolniezy cytadela. Przy morzu biegnie dluga na kilka kilometrow promenada zwana tutaj Corniche.
Z Trypoli pojechalismy w gory do malej miejscowosci Bchare, gdzie mozna zobaczyc ponad tysiacletnie cedry, symbol Libanu przedstawiany na fladze narodowej. Po poludniu skierowalismy sie do Baalbek. Przejazd przez gory byl fascynujacy. W Baalbek znajduja sie najlepiej zachowane rzymskie ruiny na swiecie. Moglismy je ogladac wieczorem z balkonu hotelu Shouman. Warto tutaj przyjechac.
Ponad dwie godziny jazdy na poludniowy zachod i juz jestesmy w stolicy Libanu. Zwiedzamy odbudowana czesc centrum Beirutu. Podrowienia dla mojej zony i malego synka.

Tbilisi

2010-07-22T08:58:00.000-07:00

Kazbegi

2010-07-22T08:56:00.001-07:00

Tbilisi

2010-07-22T08:53:00.001-07:00

We wtorek odwiedzilismy Kazbegi w gorach gdzie mozna dotrzec tylko tzw Gruzinska Droga Wojenna. Dla fascynatow gor to warte polecenia miejsce. Granica z Rosja jest niestety zamknieta i trzeba wracac ta sama trasa do Tbilisi.
W czwartek odwiedzilismy dawna stolice gruzinow Mtskhete. Piekne cerkwie, gdzie akurat w jednej trafilismy na nabozenstwo i moglismy obserwowac modlacych sie Gruzinow. Jutro jeszcze krotki spacer po stolicy i pakujemy sie. Do zobaczenia w Polsce.

Tbilisi

2010-07-19T10:38:00.000-07:00

Khor Virap i armenska wioska

2010-07-19T10:35:00.000-07:00

Erewan i Echmiadzyn

2010-07-19T10:17:00.000-07:00

Ania nadaje z Tbilisi

2010-07-18T10:24:00.000-07:00

Priwiet! Paka! No własnie. Trzeba bylo szybko przypomniec sobie rosyjski, bo inaczej nie mozna sie tutaj dogadac. Pokolenie naszych rodzicow i starsi mowia w tym jezyku , dzieci co nieco po angielsku, natomiast z naszymi rowiesnikami porozumiec sie nie da..no chyba ze jezykiem 'migowym', tak jak to tutaj robia spotkani przez nas Finowie czy Niemcy. Radzimy sobie wiec jakos, raz pewna dziewczyna powiedziala nam 'dzien dobry', na co ja odpowiedzialam 'dziekuje', ale poza tym komunikacja na poziomie podstawowym jest bez zarzutu.

Azerbejdzan, Gruzja i Armenia sa niezaleznymi krajami, kazdy z nich z innym swoistym jezykiem narodowym. Dla nas odczytanie czegokolwiek jest po prostu niemozliwe, kazdy kraj ma swoisty alfabet inny od naszego. W kazdym z pieknych miejsc najpierw dbamy o naszego rjebionka, znajdujemy wiele placow zabaw swietnie tutaj utrzymanych, parki, czy przyciagajace Dawida bez opamietania fontanny, ktorych tu mnostwo. Potem czas na zwiedzanie najciekawszych miejsc, lokalna kuchnia i ..bieganie za Dawidem;)

Baku okazalo sie bardzo nie turystycznym miejscem. Nie chodzi mi o tlumy ludzi, od ktorych zawsze stronimy, lecz o cala baze noclegowa, mozliwosc zwiedzania czy znalezienie restauracji. Samo miasto zadbane, ogromne surowe budynki i mnostwo bardzo drogich samochodow i ekskuzywnych salonow, ale tez piekna szeroka przymorska promenada i pyszna orientalna herbata podawana w malutkich szklaneczkach.

Gruzja i Armenia okazaly sie byc nam bardziej przyjazne, latwiej o dobry nocleg, transport, dobra restauracje czy ciekawe zabytki a przede wszystkim mnostwo tu usmiechnietych zyczliwych ludzi. Dawid zebral kilka batonow czekoladowych w jeden dzien od nieznajomych.

Milo bedziemy wspominac pobyt w Ureki nad cieplym Morzem Czarnym i Batumi, na prawde wypoczelismy a Dawid mial wielka frajde z zabawy na plazy. Slicznym miejscem szczegolnie na pobyt z dzieckiem jest tez jezioro Sevan w Armenii. Tez czysta woda, tylko chlodniejsza. Spotkalismy tam Ormianina, ktory swietnie mowil po polsku, poniewaz pracowal we Wroclawiu w latach 90-tych.

Kuchnia tutejsza to miedzy innymi haczapuri, czyli pszenny placek ze slonym bialym serem smazony na oleju, ale tez hinkali, czyli cos w rodzaju pierogow z miesem tylko klejonych na ksztalt owocu granatu. No wlasnie, granat, ten owoc jest tutaj bardzo popularny, pijemy pyszne soki nie tylko granatowe, rowniez swiezo wycisniete z owocu rozy czy wisniowe, jemy swieze figi - pyyycha. W Erevaniu kilka dni temu byl nasz minister Sikorski. LOT uruchomil bezposrednie przeloty na trasie Warszawa Erevan raz w tygodniu (Sikorski przylecial rzadowym;), a my wracamy jeszcze przez Ryge lotewskimi liniami AirBaltic.

Teraz czas na Tbilisi- chyba najciekawsza i najbardziej nam przyjazna stolica z wszystkich dotychczasowo tutaj zwiedzanych. Dzisiaj bylismy w ogrodzie botanicznym i podziwialismy stare miasto. Slicznie.

Bardzo dziekujemy za wszystkie pozdrowienia kochanej rodzince i wszystkim drugam tudziez druzjam! Daswidanija w Polszy!

Erewan

2010-07-16T03:10:00.000-07:00

To chyba najspokojniejsza z kaukaskich stolic. Faktycznie cieplej tutaj niz w innych miejscach Armenii. Ocien zarka, jak mawiaja miejscowi po rosyjsku. Zycie plynie tutaj bez pospiechu, mnostwo kawiarni i restauracji ze stolikami na zewnatrz, w centrum dzieiatki fontann i zacienionych skwerow. Glowne atrakcje nie sa oddalone od siebie wiec spokojnie mozemy spacerowac i poznawac stolice Armenii.
Wczoraj dotarlismy do Echmiadzynu, ormianskiego Watykanu. To tutaj znajduje sie sierdziba glowy Armenskiego Kosciola Apostolskiego - Katolikosa. Kompleks w ktorym urzeduje jest naprawde ciekawy, z pieknym kosciolem po srodu innych zabudowan.
Rano odwiedzilismy Muzeum Ludobojstwa Ormian. Przygnebiajace zdjecia i poruszajaca atmosfera miejsca upamietniajacego mord 1,5 miliona Ormian w roku 1915 dokonanym przez Turkow. Do dnia dzisiejszego panstwo tureckie nie uznaje tego faktu.

Dzisiaj pojechalismy do Khor Virap, monastyru polozonego przy granicy z Turcja, 40 kilometrow na poludnie od Erewania. Przez cala trase towarzyszyl nam widok osniezonego Araratu, symbolu narodowego Ormian. Dzisiaj ten ponad 5-tysiecznik znajduje sie w Turcji. Jutro ruszamy juz do Gruzji.

Erewan

2010-07-15T03:34:00.001-07:00

Klasztory w okolicach Dilijanu

2010-07-15T03:31:00.000-07:00

Jezioro Sevan

2010-07-15T03:26:00.001-07:00

Dilijan - Armenia

2010-07-15T03:23:00.000-07:00

Batumi

2010-07-15T03:21:00.000-07:00

Armenia

2010-07-14T09:00:00.000-07:00

Turnus w sanatorium dobiegl konca. W goroacym gruzinskim pociagu dotarlismy do stolicy i rano w poniedzialek ruszylismy w kierunku granicy z Armenia. Formalnosci szybko przebiegly w milej atmosferze i po dwoch godzinach bylismy juz gorskim miasteczku Dilijan. TO kolejna kaukaska Szwajcaria - tak Ormianie nazywaja to male miasteczko polozone na zielonych wzgorzach. Widoki faktycznie zapadaja w pamiec.
We wtorek pojechalismy nad jezioro Sevan oddalone od Dilijanu o jakies 35 kilometrow. Gdy Dawid smacznie spal my moglismy sie wykapac w zimnej, ale czystej wodzie. Na polwyspie, przy plazy mozna zwiedzic gorujacy nad okolica klasztor Sevanavank, skad rozposcieraja sie widoki na osniezone szczyty okalajace jezioro.
Wieczorem jeszcze zdazylismy dotrzec do klasztorow Goshavank i Hagrathsin.
Dzisiaj czyli w srode jestesmy juz w znacznie cieplejszym Erewaniu.

Telavi, Ureki i Batumi

2010-07-10T22:47:00.000-07:00

Gruzja

2010-07-10T22:30:00.001-07:00

Kilka zdjec z Seki

2010-07-10T22:24:00.000-07:00

Batumi

2010-07-08T23:01:00.000-07:00

Wczasy. To chyba mozna tak nazwac. Ureki to wioska do ktorej za czasow Zwiazku Radzieckiego sciagaly tlumy schorowanych obywateli, ktorych umieszczano tutaj w sanatoriach. Czarny piasek na tutejszych plazach ma podobno lecznicze wlasciwosci. Zobaczymy jak podziala na nas. Nie moge sobie przypomniec kiedy ostatnio bylem na wczasach... :-)
50 kilometrow od Ureki na poludnie lezy najwieksze gruzinskie miasto nad Morzem Czarnym - Batumi. Pojechalismy tam wczoraj roklekotana marszrutka. Widoki po drodze piekne. Zielone wzgorza porosniete lasami schodzace do blekitnego morza. W tle widoczne zarysy duzego miasta. Faktycznie z oddali Batumi wygladalo jak jakas nadmorska metropolia, Chicago czy male San Francisco. Tylko z daleka jednak. Dzisiaj jeszcze to 140 tysieczne miasto jest wielkim placem budowy. Wykladaja kostke na wiekszosci ulic, buduja hotele, maluja elewacje budynkow. Za kilka lat bedzie tutaj ladnie. Batumi to stolica autonomicznego regionu Adjara, gdzie mieszka jeszcze niewielka populacja muzulmanow. Odwiedzilismy ostatni zachowany meczet blisko portu. Kolorowe wnetrze z wielkimi zyrandolami i atmosfera skupienia i ciszy. Zawsze fascynowaly mnie swiatynie poswiecone Allahowi.
Super wolna, rozpadajaca marszrutka wrocilismy do naszej wioski. Rozpadalo sie po drodze, ale jeszcze tego wieczora obserwowalismy przepiekny zachod slonca nad morzem. Zostalo kilka dni relaksu...

Ureki

2010-07-06T23:59:00.000-07:00

Troche odopczynku nalezy sie wszystkim. Szczegolnie zasluzyl sobie Dawid, ktory dzielnie znosi trudy podrozy. Caly dzien na plazy. Slonce, piasek, ciepla woda i dobre jedzenie. Mamy nawet hotelik z widokiem na niezapomniane zachody slonca nad morzem. Chyba zabawimy tutaj kilka dni... :-)

Do Gruzji

2010-07-06T23:50:00.000-07:00

Juz blisko tydzien minal jak jestesmy w Azerbejdzanie, wiec czas ruszac do Gruzji. Taksowka dotarlismy do malego przejscia w Lagodekhi i sprawnie po pol godzinnych formalnosciach siedzielismy juz w gruzinskim aucie wiozacym nas do Telavi, stolicy regionu Kakheti. Zamieszkalismy w domu u milej Svetlany, ktora przyrzadza pyszne posilki. Nastepnego dnia rano wyruszylismy na zwiedzanie okolicznych kosciolow i monastyrow. Dotralismy do Ikalto i poteznej Katedry Alaverdi. W drodze powrotnej zatrzymalismy sie w winiarni Naperuli. Degustacja wina bialego, czerwonego, ser kozi, wiejski chleb...
Wszystko mile szybko sie konczy. Udalo sie jeszcze zobaczyc cytadele Gremi skad rozciagaja sie piekne widoki na cala okoliczna doline.
W poniedzialek z naszym kierowca Dawidem (ma na imie tak samo jak nasz synek) ruszylismy do malowniczej wioski Sighnaghi polozonej na ziolonym wzgorzu, skad pojechalismy do Tbilisi. Z pomoca spotkanej, milej Gruzinki kupilismy bilety na nocny pociag nad Morze Czarne i rankiem we wtorek wysiadalismy juz w Ureki.

Seki

2010-07-06T23:40:00.000-07:00

Seki to takie azerskie Zakopane. Dziwne jednak i na poczatku sprawiajace zupelnie nieatrakcyjnego miejsca. Jednak przy blizszym poznaniu okazuje sie calkiem interesujace. Roziagniete jest na obszarze kilkudziesieciu kilometrow kwadratowych co oznacza, ze dotarcie do ciekawych miejsc zajmuje sporo czasu, zwlaszcza ze wszedzie chodzimy na nogach. Po poludniu dotarlismy do Palacu Chanow. Z zewnatrze nic nie zapowiada tego co mozna zobaczyc w srodku. Sale przepieknie zdobione malowidlami przedstawiajacymi rozne sceny przyrodnicze. Takiej ilosci barw dawno nie widzielismy.
Wieczorem, odwiedzajac hotel Karawanseraj, trafilismy na koncert azerskiej orkiestry wraz z chorem. Przyjechala telewizja i pojawilo sie mnostwo lokalnych gwiazd. Pozdrawiali nas milo Azerowie jako ze bylismy chyba jedynymi turystami na koncercie.
Rano pojechalismy kilka kilometrow za miasto do wioski Kis. Mozna zobaczyc tutaj pieknie odrestaurowany kosciolek z czasow Albanii Kaukaskiej - chrzescijanskiego panstwa ktore zajmowalo tereny dzisiejszego Azerbejdzanu.

2010-06-30T07:43:00.000-07:00

2010-06-30T07:42:00.000-07:00

2010-06-30T07:41:00.000-07:00

Zdjecia

2010-06-30T07:38:00.000-07:00

Baku

2010-06-30T07:20:00.000-07:00

Udalo sie w koncu polaczyc z internetem. Mamy komputer wiec siedzac przy azerskiej, wysmienitej herbacie laczymy sie z siecia i piszemy. Baku jest jakby z innego swiata. Nigdzie na swiecie nie widzialem nagromadzenia takiego bogactwa w jednym miejscu. Ilosc luksusowych limuzyn na metr kwadratowy przekracza wyobrazenia. Dochody z ropy sa widoczne na ulicach, ale dysponuje nimi tylko wybrana czesc spoleczenstwa. Baku jest duzym miastem - ponad 2 miliony ludzi (lacznie z uchodzcami z Gorskiego Karabachu), ale atrakcji dla turystow z placakami wielu nie ma. Odwiedzilismy Palac Szyrwanszachow, Stare Miasto i Dziewicza Wieze. Wczoraj pojechalismy z malymi przygodami w okolice Qubustanu, gdzie moglismy obserwowac przedziwne zjawiska przyrody. Blotne wulkany. Aktywne, wyrzucajace gaz i zimne bloto - krajobraz jak z ksiezyca. W drodze powrotnej zobaczylismy petroglify sprzed 12 tysiecy lat, a na zakonczenie zatrzymalismy sie przy plazy, gdzie spragnieni slonca, piasku i wody bakijczycy pluskaja sie w wodzie pomieszanej z ropa i innymi sciekami na tle ogromnych platform wiertniczych. Obraz utkwi chyba na dlugo w pamieci.
Turystow w Baku jak na lekarstwo, moze dlatego ze ceny raczej odstraszaja zamiast zachecac. Dzisiaj ruszamy pociagiem do gorskiego miasteczka Seki.

Kaukaz

2010-06-16T12:57:00.001-07:00

Ruszamy już w przyszla niedziele.

Cidade Maravilhosa

2010-03-05T09:03:00.001-08:00

Do Rio de Janeiro mozna wracac wiele razy i sie nie znudzi. Dwa dni szybko minely. Dzisiaj rano wyszlo slonce i udalo nam sie wjechac na wzgorze Corcovado. Zaraz jedziemy na lotnisko i przez Sao Paolo lecimy do zimnej Europy. To juz koniec naszej wyprawy. Do zobaczenia w Polsce. Dziekujemy i pozdrawiamy wszystkich ktorzy czytali nasza relacje.

Puerto Iguazu po raz drugi

2010-03-01T15:10:00.000-08:00

Jestesmy ponownie w tym malym przygranicznym miasteczku. Nie moglismy sie oprzec urokowi tych ogromnych katarkt i pojechalismy zobaczyc je po raz drugi. Dzisiaj mielismy znacznie wiecej czasu i spedzilismy przy wodospadach caly dzien. Pogodna nam dopisywala i calosc wygladala imponujaco na tle niebieskiego nieba. Jeszcze jutro dzien w Puerto Iguazu i powoli trzeba wracac. W srode lecimy do Rio de Janeiro.

Misiones

2010-02-27T15:34:00.001-08:00

Opuscilismy boskie Buenos Aires w piatek rano i po dwoch dniach, zatrzymujac sie na noc w malym miasteczku Paso de los Libres, dotarlismy do znanego nam juz Posadas w prowincji Misiones. To jedna z ladniejszych prowincji argentynskich z czerwona ziemia, lasami i pieknymi krajobrazami. Posadas wieczorem ozywa, mieszkancy spaceruja z dziecmi po pieknie oswietlonym placu w centrum, gdzie fontanny stanowia glowna atrakcje dla dzieciakow. Dla Dawida to swietne miejsce, biega za dzieciakami, moczy sie w wodzie i to wszystko przy 28 stopniach ciepla. Prawie jak w naszej Polsce :-)
Jutro trzeba jechac dalej. Chcemy po drodze do Puerto Iguazu zobaczyc male miasteczko o nazwie Wanda, gdzie podobno zyje wielu naszych rodakow oraz odwiedzic naszego przyjaciela Marcela w Santa Ana. W droge!

Colonia, Buenos Aires i zdjecia z Paragwaju

2010-02-25T16:13:00.000-08:00

Colonia okazala sie byc bardzo spokojnym malym miasteczkiem pelnym turystow. Warto spedzic tutaj dzien, dwa, ale chyba nie wiecej. Trzy firmy promowe oferuja regularne polaczenia ze stolica Argentyny. Wybralismy szybki popoludniowy prom i w godzine znalezlismy sie po drugiej stronie ogrmonej rzeki La Plata. Jutro wyruszamy na polnoc w kierunku Posadas.

Montevideo

2010-02-23T15:09:00.000-08:00

Dotarlismy do Montevideo. Urugwaj jest inny niz Argentyna. Ludzie wolniej zyja, wszysto jakby troche bardziej poukladane. Na ulicach panuje wiekszy porzadek. W starym miescie spacerowalismy z plecakami i Dwaidem w wozku dobra godzine szukajac hotelu, lecz na marne. Miejsc do przenocowania jest niewiele w tej czesci miasta. Trzeba cofnac sie przez Avenide 18 Julio za plac Libertad i tam znajdziemy wiecej hoteli. Montevideo to ciekawe miasto. Duzo mniejsze niz Buenos Aires, ale takze oferujace wiele atrakcji.
Wczoraj na plazy (maja tu plaze nad Rio la Plata), spotkalismy lokalnego repartera, ktory byl uczniem Ryszarda Kapuscinskiego. Co za spotkanie! Znal go osobiscie i cala jego tworczosc. Byl takze w Polsce.
Dzisiaj czyli we wtorek pojechalismy do Colonii. Autobus jedzie trzy godziny. Na szczescie pogoda sie poprawila i jest bezchmurnie. Jutro ruszamy na zwiedzanie tego wpisanego na liste dziedzictwa UNESCO miasteczka.

Buenos Aires

2010-02-20T15:43:00.001-08:00

Kogos, kto nigdy jeszcze tu nie byl, Buenos Aires zaskoczy na pewno. Dwunastomilionowa metropolia moze zatrzymac na tydzien i dluzej. Pierwsze wrazenie to ogromne, szerokie drogi w centrum. Avenida 9 Julio ma 20 pasow ruchu. Przejscie po pasach zajmuje dobre kilka minut. Udalo sie nam w tym gaszczu aut dojechac do hotelu. Argentynczycy to latynosi i przepisy ruchu drogowego nie do konca ich dotycza. Jestesmy w Buenos i korzystamy z tego co oferuje to ogromne miasto. Casa Rosada, Puerto Madero, Ogrod zoologiczny, gdzie Dawid po raz pierwszy zobaczyl slonia zyrafe i niedzwiedzia to atrakcje na pierwsze dwa dni. Dziasiaj bylismy zobaczyc gdzie spoczywa Ewa Peron Duarte slynna Evita. Cmentarz w dzielnicy Recoleta trzeba zobaczyc. Wieczorem trafilismy na impreze tango przy Obelisku na Avenidzie 9 Julio. Jutro do Montevideo. Urugwaj czeka.

Zdjecia z ostatnich dni

2010-02-18T16:49:00.000-08:00

Moja Argentyna

2010-02-17T13:50:00.000-08:00

Ania nadaje:

Mija wlasnie trzeci tydzien naszej wyprawy. Winda w hotelu zle jezdzi, w aucie klimatyzacja chlodzi o 2 stopnie za duzo na trzecim biegu, w pokaju mamy zbyt jasne sciany, basen za krotki, sniadanie za wczesnie, Argentynczycy zbyt tlumnie chodza po ulicach- tak mniej wiecej w krzywym zwierciadle wygladalaby nasza relacja, gdyby nadal podrozowal z nami wujek Maciek Braziileeeeeeou, z ktorym co chwile bylo smiesznie i baaardzo wesolo. Po wyprawach do Afryki mial on porownanie jak latwo i przyjemnie podrozowac po Argentynie. Nie ma na co narzekac. Naprawde. Wiec tak sobie tylko co chwile zartowalismy. Niestety Maciek juz jutro leci z Sao Paulo do swojego Londonu i pewnie bedzie mniej wesolo, np. nikt nie otworzy windy w czasie jej jazdy z pewna pania. ;) a jego portugalski jest teraz na poziomie srdniozaawansowanym , pozdrawiamy Lisu!!!

Jestemy wiec rodzinnie w Rosario, jest jakies 25stC, to kolejna po Cordobie ponadmilionowa metropolia z mnostwem malych zamknietych dla ruchu uliczek w centrum. Ludzie sa bardzo weseli, bardzo lubia dzieci, wielu z nich zaczepia nam Dawidka lub on zaczepia ich. Nie ma problemow z komunikacja dzieki hiszpanskiemu Tomka. Ja dzisiaj ze swoim un poquito powiedzialam pewnej pani, ktora byla z corka w wieku Dawidka zamiast ´´moj maz duzo podrozuje´´ to ´moj brat duzo pracuje´´;) (pozdrawiam Pawla!!) ale rozumiem duzo:))

Mamy juz troche dosyc medialunes- czyli rogalikow w stylu croissant podawanych na kazde sniadanie, ale za to na obiad bardzo nam smakuja milanesy- bardzo cienkie kotlety z wolowiny w panierce. Na kolacje oczywiscie wino, ktorego tu jest mnostwo i w kazdym sklepie znajduja sie regaly z co najmniej setka do wyboru, rowniez z tak malo spotykanych w Polsce szczepow winogron jak viognier, tannat (pyycha) czy torrontes. Kilka dni temu bylismy w Cafayate, ktorym jestem zachwycona, to tam zwiedzalismy prawdziwe winnice i fabryki sera, pilismy wino organiczne i delektowalismy sie kozim serem oraz lodami z prawdziwym winem; cabernet savignon i chardonnay(jeszcze lepsza pycha;)

W Rosario mozna zwiedzic muzeum sztuki dekoracyjnej z wazami, krysztalami, girlandami, buteleczkami na perfumy czy wachlarzami z XIX wieku, przejsc deptakiem przy rzece, poszalec (Dawidek) na olbrzymim placu przy czyms tak dziwnym jak pomnik flagi. Dawidek bardzo polubil auto na monety przy jednym z deptakow i spedza wtedy nawet 15 minut krecac kierownica. Jest bardzo wesoly i chcialby caly czas biegac, w roznych kierunkach i nie koniecznie tam, gdzie my chcemy isc;) Jutro jedziemy do Buenos Aires i jestemy bardzo ciekawi czym nas olbrzymia stolica zaskoczy.

Cordoba

2010-02-16T16:23:00.000-08:00

Zatrzymalismy sie w Santiago del Estero. Okolo godziny 13.00 w miescie, argentynskim zwyczajem, po ulicach chodzily tylko wyglodniale psy. Slupek rteci wskazywal 42 stopnie. Kazdy kto mogl siedzial w domu lub w pracy. Wieczorem obywatele ruszyli na ulice. W Santiago nie ma wiele atrakcji dla turystow, ale mily plac z kosciolem w centrum miasta, gdzie cale rodziny spedzaja godziny delektujac sie nizsza temperatura, jest warty odwiedzenia.

Z Santiago do Cordoby jest juz niecale 450 kilometrow. Moje wyobrazenie o tym miescie rozminelo sie z rzeczywistoscia. W pierwszy dzien bylismy rozczarowani widzac brudne, obdrapane budynki z lat 60 i 70 tych, psy biegajace po ulicach i kolonialna architekture w oplakanym stanie. Cordoba nie jest jednak taka zla. Potrzebuje czasu. Zwiedzilismy kompleks Manzana Jesuitica wpisany na liste UNESCO, gdzie wiekszosc budynkow sluzy dzisiaj najstarszemu uniwersytetowi w kraju. Zobaczylismy przepiekna katedre na glownym placu i okazalo sie, ze Cordoba to przyjemne miasto.

Do Rosario dotarlismy dzisiaj czyli we wtorek. Kolejne 400 kilometrow jazdy autem i kolejne duze argentynskie miasto. W Rosario mieszka ponad milion Argentynczykow. To tutaj urodzil sie jeden w latynoskich zbrodniarzy, ktorego podobizne wielu nosi dzis dumnie na koszulkach. Ernesto Guevara, przydomek "Che". Oprocz tego raczej wstydliwego faktu, Rosario moze sie pochwalic ciekawym polozeniem nad druga najwieksza na kontynencie rzeka Parana. Podobna maju tu plaze. Pojedziemy jutro zobaczyc. Nad brzegiem ufundowali sobie ogromny pomnik - Pomnik Flagi Argentynskiej. Milo pospacerowac przy wodzie. Pojutrze ruszamy do stolicy.

Do Cafayate daleko

2010-02-12T15:16:00.000-08:00

Myslelismy, ze do Cafayate dojedziemy w jeden dzien. W Argentynie jest wszedzie daleko. Udalo sie nam dotrzec do wioski Molinos. Droga okazala sie byc w oplakanym stanie. Tylko na kilku fragmentach mozna zobaczyc asfalt. Jedzie sie w gorach na wysokosci okolo 2 - 2,5 tysiaca metrow nad poziomem morza. Jest mnostwo zakretow i serpentyn, a szutrowa nawierzchnia nie pozwala rowinac predkosci wiekszej niz 40km/h. Nasz ford musial wiec zamienic sie na auto terenowe. Wszystkie niedogodnosci na trasie byly rekompensowane przez wspaniale widoki. Warto bylo tu przyjechac.

W czwartek rano wyruszylismy dalej na poludnie w kierunku Cafayate. 3 godziny jazdy, przez drogi w jeszcze gorszym stanie i dotarlismy. Po drodze bylo kilka momentow mrozacych krew w zylach, kiedy musielismy przejezdzac, przez glebokie na kilkadziesiat centymetrow rzeki, ktore wylaly na droge po nocnej burzy i ogromne zaglebienia wypelnione woda. Jestemy w Cafayate i korzystamy z dobrodziejstw malego miasteczka otoczonego przez winnice. Dzisiaj odwiedzilismy winnice i fabryke sera koziego. Po poludniu, gdy Dawid smacznie spal, pojechalismy spojrzec jak wyglada kanion rzeki Concha - Quebrada de Cafayate. Jutro jedziemy na w kierunku Cordoby. Nie obedzie sie pewnie bez przystanku, moze w Santiago del Estero.

A jaka jest ta Argentyna? Ludzie sa naprawde przyjazni i bardzo lubia dzieci. Angielskiego za bardzo nie znaja, wiec hiszpanski sie przydaje. Jedza bardzo duzo wolowiny i to nie jest plotka czy jakis stereotyp. Oni naprawde kochaja wolowine. Steki sa bardzo dobre wiec my tez je jemy. No i pijemy wino, bo lepszego do tej pory nie pilismy.

Zobaczcie kilka zdjec.

Roque Saenz Pena

2010-02-09T15:03:00.000-08:00

Ze stolicy prowincji Misiones ruszylismy na zachod w kierunku Andow. Odleglosc do pokonania to ponad 1200 kilometrow wiec postanowilismy podzielic ja na dwa odcinki. Po blisko 6 godzinach jazdy po zupelnych pustkowiach dotarlismy do opuszczonego miasta Saenz Pena. Wjechalismy glowna ulica okolo godziny trzynastej i miasto faktycznie wygladalo jak opuszczone po jakims kataklizmie. Okazalo sie, ze w takim upale wszyscy wola nie wychodzic z klimatyzowanych pomieszczen. Dopiero wieczorem miasto ozylo. Na glownym placu handlarze porozkladali swoje kramy, a sklepy i restauracje zapelnily sie ludzmi. Temperatura spadla ponizej 40 stopni wiec bylo na tyle chlodno, ze dalo sie oddychac.

Z Saenz Pena nastepnego dnia pojechalismy dalej droga, ktora na odcinku okolo 400 kilomertrow miala trzy lekkie zakrety. Wyobrazacie sobie to? 400 km prostej drogi, bez miast, wiosek, stacji benzynowych, niczego. No moze bylo kilka chat drewnianych i chyba dwa posterunki policji i to tyle. No i jeszcze byla pampa. Argentynska pampa. Niska trawiasta, bardzo zielona roslinnosc. Bardzo maly ruch, wiec mozna bez problemu utrzymac srednia predkosc 100km na godzine. W Argentynie takie dystanse to norma. Po poludniu dojechalismy w koncu do Salty. Warto bylo tyle jechac. Miasto, posiadajace wiele kolonialnych budynkow polozone jest na wysokosci 1200 m n.p.m. co sprawia, ze temperatura oscyluje wokol 30 a nie 40 stopni. Wyraznie czuc ulge. Dwa dni wystarczylo na skorzystanie z glownych atrakcji miasta. Jutro ruszamy na poludnie w kierunku Cafayate.

Paragwaj

2010-02-05T17:05:00.000-08:00

Jestesmy w Posadas. Rano wyruszylismy do Paragwaju. Formalnosci graniczne zajely na szczescie niewiele czasu i juz po godzinie bylismy przy ruinach redukcji Trynidad. Bardzo ladnie zachowane i odrestaurowane. Upal daje sie nam we znaki. Na szczescie Dawid go dzielnie znosi. 12 kilometrow na polnoc od Trynidadu sa nastepne misje jezuickie. Warto bylo wytrzymac jeszcze chwile w upale aby tutaj dotrzec. Pieknie zachowany kosciol z kolumnami wynagrodzil niewygody auta bez klimatyzacji. W dzien bylo sporo ponad 40 stopni. Teraz wieczorem jest juz tylko 38 stopni. Tylko ... :-)

San Ignacio

2010-02-05T16:56:00.000-08:00

Ford Focus rocznik 2008. Takim autem wystartowalismy z Puerto Iguazu. Do San Ignacio, malej miesciny w prowincji Misiones, jest ponad 250 kilometrow. Ruch jest niewielki i nawierzchnia drogi calkiem przyzwoita. Za 3 godziny bylismy na miejscu. Naprzeciwko naszego hoteliku miesci sie kompleks ruin redukcji jezuckich San Ignacio Mini. Warto to przyjechac, aby spojrzec co sie zachowalo z miasta wybudowanego w XVII wieku. To tutaj Indian Guarani chrystianizowano i broniono jednoczesnie przed najazdami bandeirantes.

W czwartek pojechalismy zobaczyc kolejne misje - Loreto i zarosnieta przez dzungle redukcje Santa Ana. W kazdej z tych misji oprowadzani bylismy przez swietnych przewodnikow. Polecam skorzystanie z ich uslug. Tez z Santa Ana mieszka w San Ignacio, nazywa sie Marcel i wieczorem zaprosil nas do swojego domku na picie terere czyli yerba mate, tradycyjego napoju pitego prawie przez wszystkich mieszkancow tego regionu. Terere pije sie tutaj na zimno i przypomina to w smaku herbate.

Argentynska strona

2010-02-05T16:47:00.000-08:00

Brazylijska strona

2010-02-05T16:28:00.000-08:00

Argentynska strona

2010-02-05T16:12:00.000-08:00

Jak mialbym wybrac jedna strone, z ktorej moglbym spogladac na ten cud swiata to wybralbym jednak argentynska czesc. Mozna podejsc tu blizej wodospadow, niemalze ich dotknac. Mozna zchodzic na nizsze tarasy i spogladac w gore jak tysiace ton wody spadaja z hukiem w dol tworzac kolorowe tecze. Wszystko otoczone dzungla. To robi wrazenie. Przyjechalismy na wodospady popoludniu, gdyz rano zalatwialismy formalnosci zwiazane z wypozyczeniem auta. Troche za pozno, niektore tarasy widokowe byly juz nieczynne. Musimy tu kiedys wrocic. Zobaczcie na zdjeciach jak Wodospady Iguazu wygladaja.

Cataratas

2010-02-02T05:35:00.000-08:00

Cataratas - tak tu mowia na te niesamowite wodospady. Sa naprawde imponujace. Wczoraj odwiedzilismy brazylijska czesc, ktora jest mniejsza, ale pozwala na bardziej panoramiczne widoki calosci. Lecac z Rio do Foz do Iguazu samolot kolowal nad rzeka Parana, ktora nagle zniknela w wielkiej rozpadlinie. To wlasnie Wodospady Iguazu. Dawid dzielnie sprawowal sie ogladajac z nami tysiace ton wody spadajacej z hukiem w dol kilkusetmetrowej przepasci. Dzisiaj jestesmy juz w malym argentynskim miasteczku Puerto Iguazu, skad tez dotrzemy do katarakt. Bedzie mozna porownac to co widzielismy w Brazylii. Jutro planujemy wyjazd na poludnie w kierunku Posadas i misji jezuickich.

Rio sie bawi

2010-01-30T14:53:00.000-08:00

Dzisiaj sobota wiec miasto sie bawi. Poszedlem kupic wieczorem cos do jedzenia i po drodze natrafilem na uliczna impreze. Tu juz chyba wszyscy cwicza przed karnawalem. Tlum roztanczonych cariocas, jak mowia na mieszkancow Rio, zalal cala ulice, tak ze trudno bylo przedostac sie. Wszedzie slychac muzyke, widac tance i ten upal... Jest niezle. Rano po kapieli w cieplym Atlantyku ruszylismy na Pao de Azucar czyli Glowe Cukru. Z tego wznoszacego sie na 396 metrow ponad poziom oceanu wzgorza rozposciera sie wspanialy widok na miasto posiadajace 37 piaszczystych plaz. Czyz nie warto przyleciec do Rio de Janeiro? Jutro startujemy do Foz do Iguazu.

Gorace Rio

2010-01-29T15:04:00.001-08:00

Jestesmy wiec w Rio de Janerio. Najpierw lot z zimnego Wroclawia do Londynu, gdzie osiem stopni powyzej zera sprawialo mile wrazenie ciepla, a potem cala noc w airbusie brazylijskich lini TAM. W piatkowe poludnie bylismy juz w Rio. Termometry na ulicach pokazywaly 36 stopni celsjusza w cieniu. Dawid troche sie dziwil, ale jest pieknie i chyba ocean podoba mu sie. Jadac z lotniska do dzielnicy Ipanema mijalismy stadion Maracana i rozlozone na wzgorzach fawele. Jutro ma byc wiecej slonca wiec planujemy wjechac kolejka na na wzgorze Corcovado, aby spojrzec na miasto z gory. Dzisiaj delektowalismy sie atmosfera plazy Ipanema. Zobaczcie.

Ameryka Południowa po raz trzeci

2009-12-10T11:20:00.000-08:00

Brazylia, Argentyna i Urugwaj - tak wygląda plan wyprawy na tą chwilę. Musimy brać pod uwagę postrzeganie świata przez Dawida, więc wszystko może się zmienić. Jedno jest pewne - lądujemy w Rio de Janeiro i stamtąd musimy wylecieć do Europy.

Trzymajcie kciuki. Startujemy już pod koniec stycznia.

Harar/Harer

2008-02-21T10:12:00.000-08:00

Ania:
Witam w imieniu Tomka, razem z Maćkiem jest on w tej chwili w Harar niedaleko Dire Dawa. Zwiedzili tereny na południu Etiopii (kierunek Arba Minch) i dotarli do wielu plemion. Po powrocie do Addis Ababy i załtwieniu wiz do Djibouti wyruszyli na północny wschód, aby dotrzeć do tego kraju. Etiopska tradycyjna 'kuchnia' nie przypadła im do gustu, naleśniki injera robione z mąki trawy teff poddanej fermentacji z wodą nie zachwycily ich podniebień, więc po dotarciu ponownie do stolicy postanowili zjeść danie mięsne, które bardzo zaszkodziło Tomkowi i wywołało wysoką gorączkę. Na szczęście już teraz czuje się dobrze i jak będzie to tylko możliwe napisze relację osobiście. Pozdrawim serdecznie wszystkich czytelników!!!

Etiopia

2008-01-31T10:29:00.000-08:00

Takie są plany. Lądowanie w Addis Abebie, następnie dolina rzeki Omo. Potem miasto Harar i przejazd do Dzibuti, jak sie uda załatwić wizę. Dalej północna część kraju - Jezioro Tana i może trekking w Górach Simien.

Kruger

2007-08-12T02:05:00.000-07:00

Ostatnie trzy dni spedzilismy juz w RPA. Przy granicy z Mozambikiem utworzony jest jeden z najbardziej znanych na swiecie parkow narodowych. Park Narodowy Krugera. Przepieknie. Jestesmy juz w Polsce, takze przy najblizszej okazji umieszcze kilka zdjec.

Archipelag Bazaruto

2007-08-05T07:09:00.000-07:00

Z Pemby do Beiry sa tylko trzy dni drogi autobusami. Z Beiry do Vilankulos caly jeden dzien. Trzeba miec niezla wytrzymalosc fiyczna i psychiczna, aby zniesc trudy podrozowania polnocnego Mozambiku. Jakos dalismy rady. Dotarlismy lekko wycienczeni do spiacego miasteczka nad oceanem. W Vilankulos postanowilismy troche odpoczac. Archipelag Bazaruto jst bardziej dostepny dla turystow z mniejszymi portfelami. Nie oznacza to, ze latwo sie go zwiedza, ale mozna to zrobic, nie wydajac fortuny. Bylismy na wyspie Magaruque i Bazaruto. nurkowalismy na 2 milowej rafie. Cos pieknego. Wszystko co mile konczy sie jednak szybko. W niedziele pobudka o 2 nad ranem albo w nocy jak kto woli i do autobusu. Siedzimy sobie teraz w stolicy tego wielkiego kraju i uzywamy internetu. Na tutejsze warunki to luksus. Do uslyszenia.

Archipelag Quirimbas

2007-08-05T06:51:00.000-07:00

Faktycznie najlatwiej dostac sie jest na najwieksza wyspe Ibo. Najlatwiej wcale nie oznacza latwo. Do tej pory to jest rekord. Wstalismy o 2.40 rano!!! Wlasciwie nie wiem czy to rano, moze to noc, a dla niektorych wieczor. W kazdym badz razie zlapalismy chape (czytaj szape), czyli minibusa, jadacego do wioski Quissanga. 10 godzin godzin telepania i jestesmy nad brzegiem morza. Tam trzeba bylo czekac na drewniana lodke z zaglem uszytym ze starych workow, ktora w trakcie wysokiego stanu wody w czasie przyplywu morza miala nas zabrac na wyspe Ibo. Kapitan zapewnial nas, ze wiatr dzisiaj jest dobry dlatego powinnismy doplynac w godzine. Dla niego godzina to co innego niz dla nas. Po 3,5 godzinach dobilismy na plaze wysepki. Znalazla sie jakas kobita, ktora zaprowadzila nas do czyjegos ogrodka i tam rozbilismy namioty. Mielismy towarzystwo. Pierwsi Polacy na szlaku - Beata i Tomek. Pozdrowienia.
Sama wyspa Ibo nie grzeszy moze pieknymi plazami, ale ma swoisty klimat. Piaskowe uliczki, stare zapuszczone portugalskie budynki i place i wszechpanujaca cisza i spokoj.
Dzien kolejny spedzilismy na lodzi motorowej. Maja tu problemy z paliwem, ale jakos sie udalo troche znalezc ropy. Ponurkowalismy, podplynelismy do wyspy Matembe i do piaszczystych wyspepek pojawiajacych sie tylko w czasie odplywu. Pieknie.
Zeby poznac dobrze archipelag, trzeba miec naprawde sporo pieniedzy. Na pozostalych wyspach nie ma miejsc noclegowych poza luksusowymi hotelami kasujacymi kilkaset dolarow za dobe. Wiec wrocilismy do Quiassangi opuszczajac wyspy. Z Quissangi do Pemby dzielilo nas juz tylko znajome 100 km wertepow i 8 - 10 godzin jazdy na pace ciezarowki z kurami, golebiami, malymi dziecmi i wszelkiego rodzaju towarami.

Mozambik czesc druga

2007-07-25T23:53:00.000-07:00

Wytoczyslismy sie po poludniu z ulga z tego mozambickiego TGV. Nampula troche nam nie przypadla do gustu, bo nie ma tu kempingu i musielimy bulic za hotel w centrum, ale z namiotem nie rozstalismy sie. Skoro w pokoju nie bylo moskitiery to rozlozylismy namiot na lozku. Komicznie to wygladalo, ale przynajmniej moskity nie ciely.
Jak ktos mnie zapyta jak sie podrozuje w polnocnym Mozambiku to sie usmiechne. Kazdy kto tu byl wie co mam na mysli. Codzienne wstawanie o 3 nad ranem, potem dziesiec godzin w zatloczonych minibusach lub ciezarowkach pedzacych maksymalnie 30 km na godzine po wertepach i juz sie jest na miejscu. Wojna zrobila swoje, ale jest pieknie.
Dotarlismy do Wyspy Mozambik. Oplacalo sie pomeczyc. Klimat przypominajacy troche Stone Town na Zanzibarze, albo St Louis w Senegalu. Waskie piaskowe uliczki, zniszczone portugalskie budyneczki. Kilka malych przeslicznych plaz, placow, fort, meczet kosciolek i ludzie... Na Ilha de Mozambique sa inni, to mieszanka wplywow arabskich i afrykanskich. Przyjazni, usmiechnieci i pomocni. Pelno dzieciakow, malych, duzych.

Z wyspy wrocilismy do Namialo i szczesliwie wskoczylismy do pelnego, jak zwykle, autobusu jadacego do Pemby. Niby niedaleko, ale w Mozambiku wszedzie jest daleko. Poznym popoludnie przed oczmi ukazuje sie mieniaca sie w sloncu tafla Oceanu Indyjskiego. Jestesmy w Pembie. Spimy w Russels Place na kempingu, troche na uboczu, ale jest spokojnie. Mysle, ze uderzymy jutro na ktoras z wysp w Archipelagu Quirimbas. Pewnie na Ibo, bo najlatwiej. Zobaczymy. Do uslyszenia i jeszcze raz dzieki za zyczenia. Impreza po powrocie.

Mozambik

2007-07-25T23:40:00.000-07:00

Zanim o Mozambiku to najpierw wielkie dzieki wszystkim za zyczenia. Fajnie, fajnie, naprawde super. Obchody jak wrocimy. Tymczasem przez te kilka dni wydarzylo sie wiele. Dotarcie do Cuamby w Mozambiku, oddalonej od Cape Maclear w Malawi zajelo nam caly dzien, mimo, ze to tylko sto kilkadziesiat kilometrow. Najpierw trzy przesiadki z busa do busa, z ciezarowki na ciezarowke, zlapana guma, awaria silnika, potem na rowerach do granicy. Podobno bardzo smiesznie wygladamy z ogromnymi plecakami jadac na bagazniku rowerowym mozambickiego chlopaka ze wsi. Innego transportu do granicy nie ma wiec trzeba na rowerach. Nastepnie oficjalna biurokracja, przeszukiwanie plecakow na granicy, wyludzanie lapowek i godzine czekania na szefa posterunku zanim przyjedzie ze wsi i podpisze wizy. Jednak sukces. Wizy sa i jedziemy na naszych rowerach 4 km do Mandimby. Dalej minibusikiem zwanym tu chapa do Cuamby. Tutaj w hoteliku impreza, bo to weekend, a Mozambikanie podobnie jak brazylijczycy to rozrywkowy narod. Muzyka, tance, ciezko zasnac.
Rano wczesnie rusza pociag do Nampuli. Rano w Mozambiku to znaczy okolo 4 lub 5 w nocy. Tu caly transport wtedy zaczyna i jak sie nie zalapiesz to dzien stracony. Wracajac jednak do naszego pociagu i trzeciej klasy, to dlugo nie pojechalismy. Zanim pociag ruszyl juz mielismy kilku tzw Banditas, ktorzy byli zainteresowani naszym bagazem. Przezorny konduktor zabral nas do drugiej klasy. Dostalismy honorowe miejsce na podlodze kolo kibla. To nie problem, mowimy mu, przeciez to tylko 11 godzin jazdy :-) Jakos przejechalismy. Rekompensata byly widoki. Swietne.

30-te Urodziny Mojego Tomusia

2007-07-25T23:21:00.000-07:00

Z okazji urodzin tak szczegolnych zycze Ci Moj Mezu wszystkiego czego sam sobie zyczysz, czyli :(bo troche Cie znam:-)) wieeeelu dalekich i tych blizszych podrozy pelnych wrazen, spelnienia marzen i zdrowka bo najwazniejsze od bardzo Cie kochajacej zony Ani!!!
A ten dzien spedzamy na Wyspie Mozambik...

Pada :-)

2007-07-20T06:23:00.000-07:00

W Europie pada, bo musi padac, zeby dzdzownice mogly wylegiwac sie w kaluzach :-) A tu w Malawii nie pada, bo jest zima. I bardzo dobrze. Powiem nawet, ze w koncu jest ladnie i cieplo, w dzien okolo 30 a w nocy okolo 20 stopni. To tak optymalnie. Fajnie sie siedzi nad jeziorem i fotografuje orly czy kormorany lowiace ryby, ale jutro wczesnie rano trzeba ruszac na wschod do Mozambiku. Tradycyjnie znowu bez wizy i znowu godzinami w tych ichnich minibusach. Moze sie uda.

Podsumowujac ten kilkudniowy pobyt w Malawi to musze przyznac, ze troche moje wyobrazenie wczesniejsze rozminelo sie z rzeczywistoscia. Kraj wydawal sie maly i latwy do podrozowania, a tymczasem bez wlasnego auta przejechac Malawi z polnocy na poludnie, ogladajac cos, w kilka dni sie nie da. Potrzeba na to conajmniej dwoch tygodni. Jak dotychczas ludzie sa mili i uprzejmi, ale bardzo biedni. Bardzo biedni. Lata rzadow prezydenta Bandy, zlodzieja, i tyrana, ktory rzucal przeciwnikow politycznych krokodylom na pozarcie zrobily swoje. Rozkradl wszystko co mogl i doprowadzil Malawi do granicy bankructwa. Dzisiaj juz jest lepiej, ale ludzie caly czas placa slono za reformy i stracone lata.

My tymczasem jedziemy juz spokojniej bez pospiechu wielkiego do ogromnego sasiada, gdzie skonczyla sie niedawno wojna domowa. Zobaczymy jak Mozambik staje na nogi.

Minibus

2007-07-19T11:11:00.000-07:00

Ania:

Jakkolwiek to brzmi....znaczy to samo....dlugie czkanie...
Wlasnie przeczytalam napis znajdujacy sie nad drzwiami "Swiss invented clocks but Africa is the owne of time". I to moznaby zostawic bez komentarza, ale musze cos jeszce dodac.
Od przekroczenia granicy przemieszczamy sie prawie wylacznie minibusami, czyli srodkiem trasportu w Malawii, gdzie nie istnieja rozklady jazdy i nie liczy sie czasu tak, jak do tego jestemy przyzwyczajeni. Wielu to pewnie zna, wchodzi sie do takiego pojazdu, w bagazniku miejsca jest tyle, zeby akurat nasze dwa duze plecaki sie zmiescily, a tu prosze!! Okazuje sie, ze mozna wcisnac, wepchnac, wkopac itp. jeszcze wiele wiele innych tobolkow! Takich jak np. trzy 50 kg worki ryzu, po ktorych chodzi setka robakow z twardymi pancerzykami, ktore co prawda nie gryza ludzkiego ciala, ale jak niszcza jego nerwy tym, ze sa WSZEDZIE!!!!!!Co chwile ktos wsiada i wysiada, ale to nawet nam sie zaczyna po czasie podobac, mozna sie rozprostowac. Taki minibus wyrusza oczywiscie TYLKO wtedy, gdy bedzie pelny, a PELNY znaczy wieeeeele. Gdyby policzyc miejsca, jest ich 17, nie liczac kierowcy, ale gdy tylko policzy sie z jaka iloscia pasazerwo rusza W KONCU!!! PO KILKU GODZINACH!!! kierowca, okazuje sie ze jest ich (przypominam razem z NAMI!!!) okolo 27!!!! Do wszystkiego jednak mozna sie przyzwyczaic, nie marudzimy, bowiem, gdy po kilku takich godzinach dojezdzamy w nasze miejsce docelowe, rekompensuje nam sie to kilkukrotnie!! Jeszcze tylko przejazd na pace ciezarowki i jestesmy nad przepieknym Jeziorem Malawii! Jest tu piekna plaza, hipopotamy, orly lowiace ryby i rybacy ze swoimi zbobyczami. Jest tez wiele dzieci, mnostwo malych dzieci!! Jak z reszta w calym kraju. Tomek rozmawia z jednym z rybakow, a ten mu opowiada ile z tych dzieci to sieroty... AIDS zbiera zniwo ...

Misjonarze

2007-07-18T08:42:00.000-07:00

Malawi nie przywitalo nas najlepiej, ale dzisiaj to byl dzien. Po zalatwieniu wszystkich formalnosci w biurze imigracyjnym uprzejmy pan oficer powiedzial nam o ksiezach salezjanach z Polski, ktorzy w stolicy prowadza szkole. Pojechalismy. Przyjal nas milo ksiadz Pawel. Oprowadzil nas po calym kompleksie, pokazal szkole, zajecia, kaplice i zaproslil nas na obiad. W towarzystwie jeszcze dwoch polskich misjonarzy zjedlismy ZIEMNIAKI, SOS POMODOROWY i ZUPE POMIDOROWA. Niezle, niezle. Dziekujemy i pozdrowienia dla Ksiedza Pawla. To nie wszystko jednak. Po obiedzie zabral nas do miasta, pokazal centrum i umowil na wieczor z wolontariuszkami z Polski, ktore pracuja w szkole w miasteczku Balaka. Wskoczylismy do przepelnionego autobusu i wieczorem siedzielismy juz na kolacji u Basi i Ewy i ich dwch przyjaciolek z Malezji i Chin.

W srode rano oprowadzily nas po szkole i odwiozly na dworzec. Dzieki serdeczne dziewczyny!Jedziemy do Blantyre.
Samo miasto nie jest zbyt ciekawe, ale podobno jadac w kierunku Mulanje mozna zobaczyc przepiekne plantacje herbaty. My czasu mamy malo, wiec jutro spadamy do Cape Maclear nad jezioro. Do uslyszenia. Sto lat dla Chudego! Jeszcze mu 70 do setki pozostalo!

Malawi

2007-07-18T08:28:00.000-07:00

Jakos doturlalismy sie do granicy z Malawi. Droga z Mfuwe do Chipaty jest w tragicznym stanie. Miejscami mozna porownac ja z poludniowa droga w Gambii. Na granicy po stronie zambijskiej duzy napis widnieje: Coruption Free Zone. Swietnie sie zapowiada. Mila pani wbija piecztki wyjazdowe i juz jestesmy poza granicami Zambii.
Podsumowujac tygodniowy pobyt w tym kraju moge powiedziec, ze to jeden z ciekawszysch krajow afrykanskich i jezeli chodzi o obserwacje zwierzat to moge go polecic kazdemu przyrodnikowi. Z drugiej strony co ja wiem o Zambii? Wiem tyle, co zjem, bo coz to jest tydzien. Jednak jak sie nie ma czasu to lepiej byc tydzien niz w ogole.
Wracajac do przejscia granicznego to sprawa miala sie tak; spokojnie podchodzimy do posterunku Malawi, mili panowie ogladaja paszporty nasze i po chwili zastanowienia oznajmiaja, ze musimy wracac do Lusaki, gdyz Polacy na granicy wiz nie otrzymuja. No i co? No i jestesmy ugotowani. Wieczor sie zbliza, do Lusaki jakies kilkaset kilometrow i przy duzym szczesciu kilka dni czekania tam na wize. Wyjscie nie do zaakceptowania. Wiec czekamy przy okienku. Po chwili okazuje sie, ze dodatkowa oplata panowie celnicy chetnie wystawia dokument uprawniajacy nas do wjazdu warunkowego na teren Malawi. Mamy trzy dni na zgloszenie sie w biurze imigracyjnym w Lilongwe i uzyskanie wizy. Wyjscia nie ma. CORRUPTION FREE ZONE. CORRUPTION INFESTED ZONE!

Z granicy do Lilongwe juz daleko nie jest wiec wieczorem rozbijamy sobie namiot na polu golfowym i do spiworow marsz.

South Luangwa

2007-07-15T04:30:00.000-07:00

Jestesmy w Parku Narodowym South Luangwa i spimy w Flatdogs Camp na drzewie. Tak, na drzewie w namiocie. Na kempingu zainstalowali platformy drewniane w koronach drzew. Niezla zabawa. Kemping jest nie ogrodzony i lezy nad rzeka Luangwa. W nocy przychodza slonie i hipopotamy, w dzien biegaja malpy. Trzeba uwazac i to na serio. Dzisiaj rano jeden dwa slonie wtargnely na teren kampu i pourywaly sznurki w jednym z obozow. Jeden ze sloni przechodzacych przez droge chcial zaatakowac Anie. Zartow nie ma, to dzikie zwierzaki. Wczoraj wieczorem widzielismy polojacego na antylope Impala lamparta. Niesamowite. Internet drogi, wiec spadam, jak gdzies znajdziemy cos tanszego to napisze wiecej. Jutro do Malawi i znowu granica i znowu nie mamy wizy, ale moze na granicy...

Poranna modlitwa

2007-07-13T07:42:00.000-07:00

Z Lusaki w kierunku Chipaty biegnie jedna z glownych drog w kraju prowadzaca do granicy z Malawi. Odcinek ten autobus pokonuje w jakies 7 - 8 godzin. Cena takiego biletu to okolo 80zl. Zambia jest droga. Droga w porownaniu do Namibii i podobo Malawi. Coz zrobic, jakos radzimy sobie. Zakupki w sklepie, posilki w kuchni kampingowej, nie jest zle.
Zambia jest krajem anglojezycznym wiec w porozumiewaniu sie z ludzmi nie ma wiekszych klopotow. A to wazne.
Wracajac do naszych autobusow, dzisiaj rano scena modlitwy sie powtorzyla. Wyjechalismy przez to z polgodzinnym opoznieniem, ale pastor wiedzial co robi. Szczesliwie dojechalismy do Chipaty. Spimy na kempingu i Deana z wspanialym widokiem na miasto i okoliczne pagorki.
Jutro do Mfuwe. To mala wioska przy bramach Parku Narodowego Suth Luangwa. Znawcy twierdza, ze to magiczne miejsce do ogladania zwierzat. Zobaczymy. Do uslyszenia.

My country, My choice, My Chicken

2007-07-13T07:29:00.000-07:00

tfTak sie reklamuje jeden z fast-foodow w stolicy. Lusaka to nie duze miasto jak na stolice. Mieszka tu ponad milion ludzi, ale sprawia wrazenie troche prowincjonalnego miasteczka. Po szesciu godzinach jazdy z Livingstone dotarlismy tu, ale zanim o samej Lusace napisze to posluchajcie jak wyglada jazda takim autobusem. Jak juz wszyscy pasazerowie usiada wchodzi koles, jak sie pozniej okazuje, jest to pastor, i zaczyna sie modlic. Tak modlic i to z Pismem Swietym i to na glos. Wszystko to trwa pare ladnych minut. Potem zaczyna sie kazanie na temat zycia, ze trzeba byc dobrym, bo jak jutro bedzie sad ostateczny to co? No wlasnie, to co?
Modlitwa powoli zmierza w kierunku poswiecenia autobusu przed trasa i prosba do Boga o to by dojechal caly do stolicy. Nastepnie pastor ostrzegl wszystkie potencjalne wiedzmy i szatanow siedzacych w autobusie nazywajac ich odpowiednio Mrs Witch i Mr Satanist. Okreslil ich jako swoich wrogow. Maja sie trzymac na bacznosci. No wiec juz odjezdzamy, jeszcze tylko krociutka modlitwa na zakonczenie i w droge.
Blogoslawienstwo poskutkowalo dotarlismy szczesliwie do Lusaki. Polazilismy to tu to tam. Wiekszosc domow prywatnych ogrodzona plotami pod napieciem. Wszyscy mowia, ze bezpiecznie. Ciekawa sprawa :-)

Dr Livingstone, I presume?

2007-07-11T09:49:00.000-07:00

Zambia, Zambia. Wiza jest i to wlasciwie bez problemu. Trzeba bylo zaplacic tylko 25 dolarow i to amerykanskich. Namibijskich nie lubia tutaj. Taka rada dla podrozujacych do Zambii; przy rezerwacji jakiegokolwiek noclegu w Zambii, nawet kempingu, nalezy przypomniec, zeby zadzwonil dany hotel czy kemping na granicei poinformowal, ze dany delikwent bedzie u nich nocowal i podlega sie wtedy tzw. Visa Waiver Programme co oznacza, ze wiza bedzie bezplatna. Dowiedzielismy sie o tym, ale po fakcie. Trudno.

Po 15 godzinach jazdy, jednej awarii sprzegla i zmianie autobusu dotarlismy do Livingstone. Miasta kultowego w Zambii i calej Afryce. To wlasnie tutaj dziennikarz angielskiej gazety w ubieglym stuleciu odnalazl, po miesiacach poszukiwania, znanego podroznika i eksploratora Afryki i wielkiej rzeki Zambezi. To wlasnie w Livingstone odnalazl jedynego bialego czlowieka ktorego powital zimnym angielskim tonem: "Przypuszczam, ze to dr Livingstone?"
David Livingstone odkryl najwiejkszy wodospad w Afryce i nazwal go na czesc krolowej Wodospadami Wiktorii. Wodospady maja ponad 100 metrow wysokosci, a sredni przeplywa wody do milion litrow na sekunde. Robi wrazenie.
Nie sa tak wysokie jak Wodospad Angel w Wenezueli, ale swoim ogromem i iloscia wody przewyzszaja go na pewno. Wodospady Wiktorii mozna oglodac ze strony Zambii albo przekroczyc granice na moscie i przejsc do Zimbabwe. Kraj rzadzony przez Roberta Mugabe zostawimy sobie na kiedy indziej.

Poszwedalismy sie po miasteczku, zrobilismy zakupy i jutro jedziemy do stolicy. Ciekawe jak wyglada stolica tego ciekawego anglojezycznego kraju. Do uslyszenia.

Tsumeb

2007-07-09T04:05:00.000-07:00

Jestesmy w Tsumeb. Ladne miasteczko. Marta z Barankiem wlasnie pojechali do Johannesburga oddac auto i wracac do domu. My wieczorem jedziemy do Zambii. Nowy kraj nowa przygoda. Nie mamy wizy, wiec trzymajcie kciuki. Mam nadzieje, ze uda sie nam ja zalatwic na granicy, ale to Afryka. Tu nigdy nic nie wiadomo. Zobaczymy...

Opuwo i Himba

2007-07-09T03:44:00.000-07:00

Dotrzec na polnoc Namibii szybko sie nie da. Przejechalismy juz blisko 6000 km naszym niezniszczalnym autem "terenowym" o nazwie toyota corolla. Polecam to auto wszystkim na namibijskie bezdroza. Miekkie zawieszenie radzi sobie ze swoboda z szutrem, dziurami i kamieniami.
Od tygodnia spimy codziennie w namiocie. Generalnie droga ta Namibia wiec kemping pozwala troche zaoszczedzic. Jest teraz zima i w nocy temperatura spada do kilku stopni. Spimy wiec we wszystkich ciuchach jakie mamy, ale i tak nad ranem marzniemy. Znalazlem ostatnio czapke i to troche pomaga. Glowa mi przynajmniej nie paruje w nocy. Ania musi cala sie zapiac w spiworze i jakos do pierwszych promieni slonca dajemy rade.

Opuwo polozone jest blisko granicy z Angola i jest stolica regionu o nazwie Kaokoland. Po co tu przyjechalismy? Ano po to by zobaczyc lud Himba i Herero. Himba zyja jeszcze zgodnie z tradycja przodkow swoich w malych kilkudziesiecioosobowych wioskach, gdzie praktykuja stare wierzenia, zyja z hodowli bydla i niestety z turystow, ktorzy w coraz wiekszych ilosciach nawiedzaja te tereny.
Himba wygladaja bardzo charakterystycznie. Szczegolnie kobiety. Na glowie nosza cos w rodzaju dredow posmarowanych ochra pomieszana z odrobina blota. Cale cialo nie jest ciemnobrazowe jak u innych plemion tylko wpadajace w czerwien. Dzieje sie tak za sprawa ochry, ktora smaruja cale cialo. Zabezpiecza to skore przed sloncem i poceniem sie. Himba nie musza sie myc, bo sie nie poca. I sie nie myja. To znaczy nie myja sie woda, bo jej za wiele nie maja. Myja sie dymem. Tak dymem. Sprobujcie, podobno dziala :-)
Kazda z kobiet chodzi z odslonietymi piersiami a biodra ma przepasane kawalkiem skory z kozy lub innego zwierzecia. Ksztalt fryzury wskazuje na to czy kobieta jest zamezna, czy ma dziecko czy moze jest jeszcze niezamezna.
Mezczyzni zajmuja sie wypasaniem bydla podczas gdy kobiety dbaja o dom.
Wioski Himba porozrzcane sa na terenie calego Kaokolandu, ale poszczegolnych Himba mozna spotkac w stolicy regionu Opuwo.
Rzeczywistosc dzisiaj jest troche smutna. Ci, ktorzy trafili do miasta i poznali uciechy zycia w cywilizacji zle koncza. Z reguly jest to alkohol albo prostytucja. Chodzac po uliczkach Opuwo mozna spotkac wielu Himba pijanych, siedzacych albo na ulicy albo zebrzacych.

Wieczorem wybralismy sie do jednego z lokalnych barow. Podobno bary to jedyny dochodowy biznes w tym regionie. Dlatego jest ich pelno, nigdzie nie widzialem takiego zageszczenia knajp na swiecie. Muzyka afrykanska, afrykanki tanczace i promocja piwa Tafel. Bylo swietnie.

Park Narodowy Etosha

2007-07-09T03:31:00.000-07:00

Etosha to jakies 20 tysiecy kilometrow kwadratowych zarezerwowanych tylko dla zwierzat. Ludzie tu sa goscmi skazanymi na laske sloni, zyraf, hien i innych stworzen. Jest to jeden z niewielu parkow narodowych w Afryce, gdzie mozna jezdzic sobie wlasnym autem, zatrzymywac sie praktycznie w dowolnym miejscu i ogladac, ogladac, ogladac...
W parku nie wolno chodzic pieszo ani jezdzic na rowerze czy motorze. Noclegi dozwolone sa tylko w trzech wyznaczonych kampingach usytuawanych kolo wodopojow, do ktorych wieczorami przychodza zwierzeta.
Nie bede sie rozpisywal wiecej, bo internet jest powolny i drogi i ciezko w kilku slowach opisac co sie czuje Aksjjak przez droge, dwa metry od auta przechodzi slon czy nosorozec. Udalo sie nam zobaczyc tysiace zebr, antylop kudu, springbok, oryx i innych, slonie, zyrafy, nosorozce, hieny, lwy, szakale, kameleona, mnostwo ptakow i mangusty. Te male zwierzatka podobne do kuny czy lasicy zamieszkiwaly jeden z kampingow i towarzyszyly nam przy rozbijaniu namiotow i robieniu jedzenia. Etosha jest swietne.

Ania:
Widziec na zywo setki dzikich pieknych dostojnych afrykanskich zwierzat...powiem tylko jedno; spelnilo sie moje marzenie i na dlugo pozostana emocje!!!

Windhoek

2007-07-02T08:12:00.000-07:00

Stolica Namibii to ponad dwustutysieczne miasto polozone na wysokosci 1660m n.pm. Zimno tu troche i wieje, ale ladnie jest. Wlasciwie nie afrykansko. Bogato i czysto. Wysokie biurowce w centrum, czyste, nowe auta sunace po szerokich ulicach, supermarkety i fast foody. Wszystko to sprawia, ze latwo zapomniec, ze jest sie w Afryce. Czasami mozna sie dopatrzec paru szczegolow podpowiadajacych, ze to nie do konca jest Europa czy USA. Wszystkie domy i rezydencje czy male hosteliki ogrodzone sa wysokim na kilka metrow plotem pod napieciem. To juz mowi duzo o poziomie bezpieczenstwa w tym kraju.
Spotkalismy w Windhoek Michala Kozoka z Ewelina, ktorzy wlasnie przyjechali stopem z Angolii. Pozdrowienia dla nich. Z ich relacji wynika, ze na drogach Namibii tez bezpiecznie nie jest. jezdza za szybko i nierozwaznie.

Udalo sie nam zalatwic miejsca na kempingu w Parku Narodowym Etosha. Jestesmy szczesciarzami. To podono jedno z pieknieszych miejsc na ziemi do obserwacji afrykanskich zwierzat. Zobaczymy jutro. Do uslyszenia.

Namibia i przestrzen

2007-07-02T07:56:00.000-07:00

Z tego calego zamieszania zapomnialem dodac, ze nasze bagaze ostatecznie dolecialy do Kapsztadu i moglismy je odebrac z lotniska. W koncu mielismy swiezy zapas szminek, suszarki do wlosow i czysty garnitur...:-)

Wrocmy jednak do Namibii. Kraj ten, podobnie z reszta jak RPA to ogromne przestrznie, przypominajace mi troche Arizone czy Teksas, albo znana mi tylko z opowiadan Australie. Jedziemy przez setki kilometrow i nie ma ani zywej duszy. Nie ma miast, nie ma wiosek, nie ma ludzi.
Namibia to bardzo mlody kraj, niepodleglosc uzyskali w 1990 roku. Uprzednio byla to czesc RPA. Dziasiaj kraj nalezy do bogatszej czesci afrykanskiego kontynentu, ale roznice w poziomie zycia obywateli sa ogromne. Stad tez biora sie wszelkie animozje i przestepczosc.
Pierwszej nocy w Namibii spimy w Keetmanshoop. Na mapie niby to miasto, w rzeczywistosci nazwalbym to osada.
Wczesnie rano ruszamy w kierunku najstarszej na swiecie pustynii - Pustynii Namib. Poznym popoludniem mijamy tabliczke Sesriem. To mala wioseczka przy bramach parku narodowego Naukluft utworzonego na obszarze pustynii. Dotarlismy w sama pore, zeby zobaczyc kilkusetmetrowe wydmy mieniace sie roznymi kolorami w zachodzacym sloncu. Przepieknie.
Po zimnej nocy w namiocie rano przed switem ruszamy ponownie na pustynie. Widac slady zwierzat na piasku. Moze to antylopy Oryx albo Kudu, albo jedno z malych zwierzatek zamieszkujacych ten niegoscinny teren.
Punktem docelowym jest Dolina Smierci - plaski teren, teraz w zimie zupelnie wyschniety, z ktorego gdzie niegdzie wystaja kikuty obumarlych drzew tworzacych atmosfere pustki i izolacji. Ciemnobrazowe konary drzew wyrastajace z bialego podloze wygladaja niesamowicie na tle pomaranczowo-czerwonych wydm. Warto tu przyjechac.
Zrywa sie burza piaskowa. Dotarcie do namiotow zajmuje nam godzine i jest troche utrudnione. Oczy pelne piasku. Wszedzie piasek.

Bagaze

2007-07-02T07:37:00.000-07:00

Nie poszlismy do okienka sprzedazowego tylko rozpoczelismy batalie wojenna. Wytoczylismy wszystkie mozliwe argumenty i jeden zadzialal. Jechalismy przeciez na podroz poslubna, przynajmniej tak to przedstawilismy i miejsce w samolocie sie znalazlo. Wieczorem wystartowalismy do Johannesburga. Przygod widac bylo za malo, wiec rano okazalo sie, ze bagaze zaginely. Trudno, trzeba sobie jakos radzic, bez lokowki, garnituru i kapelusza...
Wynajelismy auto i wyruszylismy w strone Kapsztadu. Auto to najlepszy srodek do podrozowania w Afryce Poludniowej. Transport publiczny jest bardzo drogi albo w ogole nie istnieje.
We wtorek dojechalismy w burzy snieznej do Bloemfountain, stolicy jurysdykcjyjnej RPA. Kraj ten ma trzy stolice: Kapsztad - administracyjna, Pretoria - parlamentarna i wlasnie Bloem - sadowa. Znalezlismy jakies baraki do spania. Bylo zimno, nad ranem okolo zera. Zima w Afryce poludniowej. Zima.
W srode udalo nam sie dojechac po pokonaniu ponad tysiaca kilometrow do Kapsztadu. Piekne miasto. Moze nie jak moje ulubione La Paz, ale slicznie tu bylo i europejsko. I czysto. I bezpiecznie. I przytulnie, ale drogo. No coz to RPA, jeden za najbogatszych krajow Afryki po Gabonie.
Dzien kolejny spedzilismy sobie w tym milym miejscu. W dzien w miare cieplo, noce zimne. Gora stolowa wznoszaca sie nad miastem nadaje niesamowity klimat i jak twierdzi Marta z Barankiem widok jest warty pofatygowania sie kolejka linowa na szyt gory.

Z Kapsztadu jest 677km do granicy z Namibia. Dojazd zabral nam prawie caly dzien. Zdazylibysmy przed wschodem do pierwszej osady po stronie namibijskiej gdyby nie tlumy poludniowoafrykanskich turystow na granicy zmierzajacych w tym samym kierunku. W RPA rozpoczely sie wakacje.

Poczatek z przygodami

2007-06-28T10:18:00.000-07:00

Podrozowanie to przygody. Czasami przyjemne, czasami mniej. Zaczelo sie z malymi problemami. Samolot Air France z Berlina do Paryza przylecial z 20 minutowym opoznieniem. Nie byloby w tym nic strasznego i zlego gdyby nie to, ze przy wsiadaniu do kolejnego samolotu lecacego do Johannesburga byla ogromna kolejka przy odprawie. Stalismy wiec niecierpliwie przebierajac nogami i spogladajac na zegarek. Gdy wybila godzina odlotu bylismy dalej w kolejce. Nie wierzylem jednak, ze ze boeing lecacy prawie 10 tysiecy kilometrow nie moze poczekac 20 minut na kilku spoznionych pasazerow. W koncu odprawilismy sie i biegiem puscilismy sie do samolotu. Okazalo sie jednak, ze nie poczekal. Polecial bez nas. Po prostu wystartowal i polecial. Na poludnie. Do Republiki Poludniowej Afryki. I to bez nas.
Teraz juz bez pospiechu udalismy sie do okienka z reklamacjami, majac nadzieje, ze czcigodne francuskie linie postawia sie na wysokosci zadania i wysla nas do kraju Nelsona Mandeli innym samolotem. Moze lufthansa albo South African. Niestety nie byli skorzy do pomocy. Co uslyszelismy? "Przykro mi, ale mieli Panstwo wystarczajaca ilosc czasu na przesiadke. Nie mozemy nic dla Panstwa zrobic" Jak to? Pytamy oburzeni. "Aha, przepraszam. Mozecie Panstwo udac sie do okienka sprzedazowego i kupic nowy bilet"
Chyba zwariowali. Nie poszlismy...

Teraz Pokrzywna

2007-06-12T05:05:00.000-07:00

Zakopane. Zobaczcie.

2007-06-12T03:05:00.000-07:00

Swiat

2007-05-21T04:43:00.000-07:00

Nigdy nie liczylem ile krajow odwiedzilem, ale przy okazji szukania roznych map, znalazlem takie narzedzie ktore liczy ilosc odwiedzonych panstw. Troche tego sie nazbieralo - 75. Niektorzy powiedza, ze to malo, inni ze duzo. Osobiscie nie obchodzi mnie to za bardzo. Liczy sie odkrywanie swiata, a nie podbijanie licznika albo zuzywanie kolejnych stron w paszporcie. Czerwone to te kraje w ktorych bylismy. W lipcu zapraszam do lektury. Plan wyjazdu juz jest i bilety tez. Kolejna afrykanska przygoda przed nami. Tym razem ma byc to wyprawa "Africa - coast to coast". Chcemy przejechac z afrykanskiego wybrzeza atlantyku w Namibii do wschodniego Mozambiku lezacego nad Oceanem Indyjskim. Tradycyjnie czasu malo, a do zobaczenia i poznania wiele. Bardzo wiele.

Syria

2007-04-19T09:50:00.000-07:00

To dory kraj, a raczej dobrzy ludzie. Nie jest to siedlisko terrorystow, fanatykow religijnych i innych tym podobnych typkow. Przy najmniej na razie mamy takie obserwacje. Panu Bush`owi propaganda udaje sie, bo turystow tu jak na lekarstwo, ale dla nas to dobrze. Dla przemilych Syryjczykow mniej.
Wlasciwie w zadnym kraju, jak dotad, nie bylem tyle razy bezinteresownie zaproszony na herbate czy pogawedke.
Poza tym Syria nie jest droga. Porownujac sasiednia Jordanie to mozna by rzec, ze jest tania. To tez dla nas dobrze.

No wiec przez Amman dojechalismy do Damaszku. Caly dzien na spacerze po starym miescie. Ciezko opisac w kilku slowach atmosfere panujacac tu, ale bylo swietnie. Ogrmone bazary zwane tu sukami ciagna sie setkami metrow. Mozna tu znalezc stoiska wlasciwie ze wszystkimi artukulami. Najlepsze wrazenie robia chyba te ze zlotem, ktore dalej stanowi tu symbol bogactwa. Inne kramy wypelnione sa po brzegi przyprawami i slodyczami. Gdzie indziej czuc kadzidla, a jeszcze dalej slychac muzyke sysryjska. W drzwiach slepikow stoja faceci w podstarzalych garniturach i pijac herbate dyskutuja. Co pare godzin zgielk suku przerywany jest wolaniem muezzina na modlitwe do meczetu. Klimat kosmiczny. A precyzyjniej - syryjski.

Uliczki sukow prowadza do najwiekszej chyba atrakcji Damaszku - Meczetu Umayadow. Jest naprawde duzy i doniosly. Zwiedzajacych pelno, ale raczej Syryjczycy. Moze nie wszyscy. Siedzac sobie w kaciku zaczepila nas rodzina rodem z Iranu. Konkretnie z miasta Kashan. Przyjechali chyba odwiedzic Syrie i sie pomodlic troche. Milo pogawedzilismy za posrednictwem corki, ktora troche po angielsku mowila i rozumiala. Generalnie rozmowa o niczym, gdy nagle ojciec wpadl na dobry pomysl nawrocenia nas na Islam. Oswiadczyl, ze wygladamy na dobrych muzulman i co myslimy o zmianie wiary. Skonczylo sie na wspolnym zdjeciu i jeszcze wymianie adresow, no i prezentach. Dostalismy od Iranczykow po migdale i pistacji. Fajnie, nie?

Jordania

2007-04-19T09:29:00.000-07:00

Ania nadaje:

Sluchajac Tomka czytajacego codziennie Koran, jestem pewna, ze juz w V wieku A.D. zostal napisany przez kobiete proroka inny Koran, ktory jeszcze nie zostal odnaleziony. Jako czlowiek myslacy (:-)) uwazam, ze w niektorych momentach wizja swiata opisana w Koranie jest nie do zaakceptowania. No more comments...

Po drodze nad Morze Martwe zatrzymalismy sie z Salemem przy gorze Nebo. To tutaj Mojzesz ujrzal Ziemie Obiecana. Nie napisalem kto to Salem. Jordanczyk, ma kolo 50 lat, mieszka w Madabie ma czworke dzieci i zone. Rumunke. Poznali sie w Bukareszcie, gdzie Salem pracowal jako nauczyciel WF jakies 25 lat temu. Raj stworzony przez wodza Nikolae Czauczescu nie przypadl im jednak do gustu i pojechali do Jordanii. W miedzyczasie Salem pracowal przez jakis czas w Omanie, jezdzil do Bulgarii, Iraku i Syrii. Dlatego zna sasiednie kraje.
W kazdym badz razie zaprosil nas na herbate do domu i tak poznalismy jego rodzine.

Na dzien nastepny pojechalismy z Salemem do Wadi Musa. Pojechalismy droga tzw King`s Highway. A dlaczego o tym pisze? W Jordanii na poludnie od Ammanu biegna trzy drogi. Dead Sea Highway, polozona przy Morzu Martwym, malo interesujaca, Deserty Highway, najbardziej wysunieta na wschod, takze pozbawiona atakcji i trzecia, ktora wlasnie jedziemy to King`s Highway. Przy niej znajduja sie najciekawsze wawozy w kraju i zamek w Karak i Shawbak. Warto.

Kiedy dotarlismy do Wadi Musa kolo Petry zaczely sie nasze przeboje. I najgorzej, ze te zoladkowe. Pol dnia w hotelowej toalecie, kolejny dzien w Petrze w poszukiwaniu wc, a nie atmosfery starego miasta Nabatejczykow i trzeci dzien na plazy w Aqabie. To bilans spozycia jadowitej shwarmy w przydroznej knajpie. Bylo to jadowite zarcie.

Doszlismy jakos do siebie i we wtorek pojechalismy zobaczyc co to takiego Wadi Rum. I oplacalo sie. To niesamowite formacje skalne na pustyni, jakies 70km na polnocny-wschod od Aqaby. To tu Lawrence z Arabii mial swoj domek i to tu krecono pozniej film z jego imieniem w tytule. Co prawda dzisiaj jego dom to jedna sciana usypana z jakis kamieni, ale skaly dalej stoja i wydmy robia wrazenie. Warto to przyjechac chocby na jeden dzien.

Mily czas w cieplej Aqabie konczy sie i trzeba pakowac manatki i wracac do domu. Do Syrii raczej.

Ania nadaje:

Wracamy do Syrii, ktora juz ponad tydzien temu bardzo nam sie spodobala. Jest tutaj niepowtarzalny klimat Suk-czyli targow z artukulami wszystkimi :-) Najbardziej rzucaja sie jednak w oczy roznego rodzaju orzeszki; ziemne, pistacje, nerkowce, laskowe, migdalyi wszystkie sprzedawane w roznej postaci (w nugatach, galaretkach, cukrze, soli, miodzie) oraz suszone owoce; daktyle, figi, morele, brzoskwinie. Mnie najbardziej jednak przypadly do gustu i podniebienia :-) recznie robione slodycze (np. marcepam pieczony w piecu) oraz galaretka z moreli-pyyyycha. Chce troche kupic do Nysy, i jak nie zjem po drodze wszystkiego (a chyba nie zjem bo trzeba trzymac diete wiadomo przed jakim wydarzeniem) to kto chce to go poczestuje. Jedzenie tu jest pyszne i tanie, Tomkowi smakuja bulki z bialym swiezym owczym serem oczywiscie zapiekane w piecu.

Bliski Wschod

2007-04-11T05:49:00.000-07:00

Turcja

Bliski Wschod okazal sie nie taki calkiem bliski. Najpierw musielismy dostac sie do Berlina skad tanie linie od niedawna lataja do Istambulu na lotnisko Sabiha. Wyladowalismy w nocy wiec spanie na lawce do rana odbylo sie zwyczajowo. Potem jakos za pomoca jezyka migowego, kilku slow angielskich i mapy dostalismy sie do centrum. Stare miasto a w nim Agia Sofia, Blekitny Meczet i jeszcze kilka innych meczetow i tak minal dzien. Istanbul jest ladny, ale widzialem ladniejsze miasta. Poza tym bardzo jest on drogi, bo Turcy do Unii pragna wstapic, wiec moze dlatego chca sie przypodobac Europie rozwinietej i podnosza ceny. Nam sie nie przypodobali.

I juz po Turcji.

Przepedzilismy, a raczej nasz autobus, przez caly ten duzy kraj i rano wysiedlismy w miasteczku Antakya przy granicy z Syria. W nocy jeszcze zdazylismy wdac sie w mala sprzeczke ze stewardem z autobusu, ktory chcial Ani telefon wyrwac pod pretekstem zakazu uzywania komorek w trakcie jazdy. Ciekawe. Moze mieli zamiar odleciec gdzies tym autobusem :-) No niewazne. W kazdym razie usmiechnal sie pozniej jak podziekowalismy mu za herbate w jezyku tureckim. A z ta herbata to zwyczaj jest w Turcji taki, ze w autobusach rozdaja ja podroznym w cenie biletu. I nie tylko herbate. Wode nawet tez. Kierownicy zarzadzajacy PKS na szkolenia do Turcji marsz!

Granica syryjska przywitala nas kompletnym chaosem i kolejkami w budkach po pieczatki. No, ale jakos sobie poradzilismy i z przepieknie ostemplowanymi wizami w paszportach ruszylismy do Aleppo czy Halab jak kto woli.
Aleppo to nie byle jakie miasto. To miasto naprawde warte odwiedzenia i ladne. Duze, 4 miliony ludzi, ale nie czuc tego ogromu. Warszawa jest slaba przy Aleppo. I nie tylko przy Aleppo. Powinni stolice przeniesc do Nysy. No moze do Krakowa...

No wiec wracajac do tego Aleppo to sprawa wyglada nastepujaco. Jest to chyba najbradziej ortodoksyjne miasto Syrii. Mozna tu zobaczyc najwiecej kobiet chodzych z przescieradlami na glowach i to do tego farbowanymi na czarno. Niektore z nich maja cala glowe owinieta w te narzutki, wiec maja chyba problemy z widocznoscia. Jokos sobie jednak radza. A tak bardziej serio to w miescie tym jest o wiele wiecej kobiet chodzacych w hidzabach niz w innych syryskich miastach. Wcale nie przeszkadza to jednak by egzystkowaly obok siebie rozne religie. Jest tu cala dzielnica chrzescijanska z kosciolami ormianskimi, greko-katolickimi i innymi wyznaniami.

A teraz sluchajcie, szczegolnie faceci. Czytam wlasnie Koran czyli swieta ksiege Islamu napisana przez Muhameta i podaja tam kilka ciekawych rzeczy wyjasniajacych zycie muzulmanskiej spolecznosci i dajacych do myslenia:

1. Po pierwsze nie uznaja oni Chrystusa jako Boga. Uwazaja ze to zwykly prorok jak kazdy inny.
2. Po drugie nie moga jesc swinskiego miesa bo to mieso brudne.
3. Po trzecie muzulmanie moga miec maksymalnie 4 zony. Jest jednak jeden warunek. Musza byc sprawiedliwi dla kazdej z nich. Jezeli tego nie umieja, to nalezy im sie tylko jedna malzonka. Poza naloznicami oczywiscie.
4. Moga bic zony. Jednak pod warunkiem, ze nie wyrzadzaja im zadnej krzywdy i inne sposoby perswazji nie dzialaja.

Ciekawe podejscie do zycia, nieprawdaz?
Z tym biciem to przesadzil Muhamet, ale z zonami...

Wracamy w kazdym badz razie do Syrii i do Aleppo. Z cytadeli rozciaga sie ladny widok na miasto. Troche przesadzaj z cenami biletow wstepu. Dla obcych czyli dla nas bilet kosztuje 150 funtow a dla lokali tylko 15. Sprawiedliwosc gora.
Poza tym jednak trzeba przyznac, ze Syria jest w miare tania jak na nasze polskie kieszenie. Moze nie planuja wstapic do Unii :-)

Z Aleppo udalismy sie autobusem miedzymastowym do stolicy. Do stolicy wielkiej - 5 milionowej. Damaszek wieczorem wygladal calkiem milo. Budynki porozrzucane na wzgorzach otaczajacych centrum robily wrazenie. Odnalezlismy nasz maly hotelik, wypalilismy nargile, wypilismy po herbacie i udalismy sie na nocny spoczynek.

Jordania tuz, tuz.

Nie trwal on jednak zbyt dlugo bo budzik po 6 rano zerwal nas na rowne nogi; moje mniej rowne niz Ani, ale tez musialem wstac.
Do Ammanu w Joradanii odjezdzaja dwa autobusy dziennie. Jeden rano okolo 7 a drugi okolo 15.00 Nie chcielismy przyjechac na noc wiec wybralismy poranna opcje.

Formalnosci graniczne przebiegly w miare sprawnie i po zmianie autobusow po 14.00 znalezlismy sie w Madabie, jakies 40 km na poludnie od Ammanu.
Jedyna wada Jordanii jest to, ze w kwietniu czyli teraz nie jest goraco. Wlasciwie to jest troche zimno. Jak dla mnie to bardzo zimno. Maksymalnie 18 stopni w dzien.

Musielismy jakos to zmienic. Rzadza goraca zaprowadzila nas dnia nastepnego nad Morze Martwe. Martwe jest i to naprawde. Nic w nim nie zyje poza kilkoma osobami, lacznie z nami, ktore unosily sie na jego powierzcni bez koniecznosci machania ni to rekami ni nogami.

Z Kuala Lumpur za pan brat...

2007-03-03T01:09:00.000-08:00

...albo za pani siostra :-)
Caly dzien maszerowania po stolicy Malezji. Udalo sie rano wjechac na mostek laczacy dwie wieze Petronas. Teraz juz wiemy, ze w Taipei jest najwyzszy budynek na swiecie - 509 metrow, a tu w KL Petronas sa o kilkadziesiat metrow nizsze - 452m i maja 88 pieter i sa drugie pod wzgledem wysokosci. Sears Tower w Chicago jest na trzeciej pozycji. Mostek dla zwiedzajacych jest zawieszony na 42 i 43 poziomie i tylko on jest udostepniony dla turystow. Atrakcja jest bezplatna, ale widok gorszy od tego z wiezy KL, na ktorej bylismy kilkanascie dni temu.
Po poludniu pomaszeralismy do Ogrodu Ptakow. To najwiekszy na swiecie tego typu park na wolnym powietrzu. Tukany, ary, ibisy, flamingi, gwarki, zako, bociany i inne ptaszyska. W Meczecie Narodowym akurat trafilismy na czas modlitw i nas nie wpuszczono wiec wrocilismy do naszego hostelu pod tytulem Red Dragon i siedzimy w intersieciowni. Za chwile wskoczymy do kolejki pedzacej na lotnisko i Fly Emirates...
Do zobaczenia w Polszy, co to na wyplaty emertur podono juz nie ma.

Lot przez burze

2007-03-02T05:12:00.000-08:00

Pasazerowie najedli sie dzisiaj troche strachu. Wszyscy oprocz nas. My nie, my nie balismy sie ani troche. Pogoda w Kucie rano nie byla najlepsza, padalo i niebo bylo zachmurzone. Wystartowalismy w miare nowym airbusem AirAsia i za trzy godziny mielismy byc w Kuala Lumpur. Jakas godzine przed ladowaniem male turbulencje. Nawet mnie obudzilo, bo spalem. Samolotem zaczelo trzasc coraz bardziej, az nagle mocno gruchnelo. Skonczyly sie smiechy i gadanie tylko slychac bylo trzask zapinanych pasow. Nic tak nie dziala jak trubulencje, zadne prosby stewardes. Nagle mocny spadek w dol, moze jakies kilkadziesiat metrow i... wylecielismy w koncu z burzy. My nie, mysmy sie nie bali.

Jestesmy wiec znowu w Kuala Lumpur, to juz trzeci raz w Malezji podczas tego wyjazdu. Za kazdym razem musze prosic celnikow na lotnisku, zeby mi nie pieczetowali nowych stron, bo nie zostalo mi ich wiele. Malezja jest widocznie bogatsza od Indonezji.

Jutro sprobujemy wjechac na najwyzsze wieze na swiecie Petronas Towers. Moze sie uda. Podobno z biletami bywa roznie.

No wiec "Bye bye Indonesia". Nie bedzie juz wszechobecnego YES, YES na ulicy. I wiecznego pytania "You need transport? YES? YES? Indonezja to piekny kraj i przemili ludzie mimo, ze ciezko im sie porozumiewac po angielsku, ale to nasze zmartwienie. To my powinnismy sie nauczyc indonezyjskiego.

Informacja specjalna dla Agaty: Tak, tak, Maciek byl o wschodzie slonca ogladac delfiny. Romantyczna sceneria ze wschodzacym sloncem nad wyspa. Podobalo mu sie chyba. Nakrecil caly film. Indonezja zmienia kazdego.

Delfiny

2007-03-02T04:56:00.000-08:00

Lovina to dobre miejsce na obserwacje delfinow. Setkitych ssakow przyplywaja w okolice plazy w poszukiwaniu tunczykow. Wyplynelismy o wschodzie mala lodzinka i udalo sie zobaczyc kilkaset sztuk wyskakujacych nad wode. Cala zabawa trwa moze kolo godziny zanim delfiny sie najedza do syta.
Dzisiaj rano czyli we wtorek rano pojechalismy napoludnie. Drogi tu sa waskie i krete i dojazd z Loviny do Ubus zajmuje 3 godziny. Siedze sobie teraz przed monitorem w Ubud w malej intersieciowni i obserwuje przechodzacych turystow. Ta miescina rozwija sie prawie tak szybko jak Kuta na poludniu. Turysci sciagaja tu calymi hordami, ale mimo to przyjechac tu chyba warto. Chociazby dla samej atmosfery i widokow pol ryzowych. Chociaz nic nie dorowna tym na Filipinach. Tam tarasy ryzowe byly znacznie wieksze.
Mozna tez wybrac sie na pokaz tancow balisjkich. I jak sie okazalo warto. Bylismy na dwoch takich pokazach. Z reguly sa to tance przeplatane z inscenizacja jakis hinduskich historii. Drugi z pokazow odbywal sie przy akompaniamencie spiewu stu mezczyzn i zawieral elementy tanca z ogniem. W Ubud podobne pokazy odbywaja sie codziennie. Tancerze poubierani sa w tradycyjne balijskie stroje i w wiekszosci historii wystepuje postac Garudy, ptaka czczonego w Indonezji. Stad tez wziely nazwe narodowe linie lotnicze kraju - Garuda Indonesia.

W czwartek rano pojechalismy do znanej nam juz Kuty. Nic specjalnego tu nie ma oprocz knajp i sklepow dla turystow, no i polozenia blisko lotniska. McDonald`s, KFC, Dolce Gabbana, Starbuck`s Coffee, itp. czyli globalizacja pelna geba. Nie ma sie co dziwic, ze wybychy mialy miejsce wlasnie tu.

Mowic ogolniej o calej wyspie Bali trzeba przyznac, ze turysci zmienili ja na dobre. Prawdziwa Indonezja zaczyna sie dopiero na Lomboku albo nawet Sumbawie czy pobliskiej Jawie, ale to juz plany na nastepna eskapade. Moze przez Flores, Timor do Australii? Zobaczymy.

Pozdrowienia dla Wujka Ryska z Katowic.